Blog op bestelling

door jasperina@hotmail.com

Het aftellen is begonnen, samen met de voorpret. In de koffer de gekleurde slingers van thuis. Ik had ze verstopt onder de badhanddoeken, maar jij wist ze te vinden. De kadootjes heb ik beter verstopt, hoewel je ‘misschien wel de afzender op het pakket hebt gelezen dat werd bezorgd’. ‘Ik heb het maar niet opengemaakt’, vertrouw je me toe met een brede grijns. Regisseur van je eigen verjaardag, al sinds je klein was. Nu ben je amper klein meer te noemen. Ik kijk naar je op het plein van het Franse dorp waar het feest is. Iedereen danst en jij staat naast je zussen groot te zijn. Met je nieuwe haar. K. knipte het eerder op de dag tot een model waar je minstens een week over had nagedacht, plaatjes zoekend op je telefoon. Het staat je goed, vertel ik je, maar je hoort het liever van je zussen. Ik mag je wel uitleggen wat bakkebaarden zijn. Ze zijn honingblond, zie ik, als ik ze langs je oren naar voren strijk. Mijn lieve elf.

‘Als het vandaag de 11e, dan is het nog vier nachtjes totdat we het vieren en vijf tot mijn echte verjaardag’. Ik knik en vraag hoe je het voor je ziet. ‘Ontbijt op bed en zingen’, lach je. A. bakt taart en maakt ’s avonds pasta carbonara, je lievelings. De guancale heeft ze al in de koelkast liggen. Verder hoeft er niet zoveel, een plons in het zwembad waar je al minstens honderd handstanden hebt gedaan. Een potje tafeltennis, tegen mij, want je vader is niet te verslaan. Met E. en M. kletsen over films en alvast bedenken welke je gaat kijken, als we in de auto terug naar huis zitten. En natuurlijk een verjaarsblog, zoals elk jaar. Je herinnerde me er begin deze week aan.

Dus nu zit ik onder de pergola, lees die van vorig jaar en mijmer over jou, mijn bijna vijftienjarige. De dagen zijn lang op de domaine, maar het jaar lijkt omgevlogen. Zoals een cassettebandje op rewind sneller draait dan vooruit. Jij vond het ook snel gegaan. Het schooljaar dan. Je deed het op je sloffen. De lessen vond je saai. En hoewel jullie niet meer alle vakken samen volgen, bleef er genoeg tijd over om te keten met S. De pauzes bracht je door met de vriendengroep, die in de eerste al ontstond. Alleen O. kwam er later bij. ‘Een fijne groep’, vertelt je mentor me tijdens de zomerborrel van school, ‘ze zijn lief voor elkaar en houden van lachen en discussiëren, Job voorop’. ‘Eigenzinnig’, lacht ze erbij. Ik weet wat ze bedoelt. Net als je zussen en vader. Niet gemaakt om mee te lopen. Dat kan lastig zijn op de middelbare school, mits je nog wat andere vrije vogels vindt zoals jij deed.

Hoe zal het na de zomer gaan? Je laatste jaar op die fijne kleine school. De wereld strekt zich weer verder voor je uit. Zal je je gedachten, je dromen met me delen? Of als je piekert of onzeker bent? Kletste je vroeger honderduit over wat je voelde, nu laat je me raden. ‘Prima hoor’, vat je de meeste dingen samen. Ik denk dat het ook zo is.

Mijn grappige grote zoon.
Je bent lief.
Zelfs als je kortaf bent.
Of me stom vindt om niets.
Jij zet af.
Ik laat los.
Net als op de schommel hier aan de grote eik.

Maar nooit echt. Dat weet je toch.

‘Ben je nou al eens klaar met je blog?’ Ik wil antwoorden maar je bent alweer weg. Naar de keuken van het grote huis, waar de taart in 3 delen staat af te koelen. Ik kijk naar je bruine rug en – KLIK – zet de tijd heel even stil. Liefde valt niet te vangen in een blog. Of toch?

15 jaar, gefeliciteerd mijn lieve zoon!

Laat een reactie achter

Dagelijkse Dingen maakt gebruik van cookies voor het optimaal functioneren van de website en voor het verzamelen en analyseren van statistieken. OK