Dag 2023!

door jasperina@hotmail.com

Ik heb mijn moeder aan de telefoon. Ze kijkt uit naar 2024. Het afgelopen jaar mag wel opgevouwen en opgeborgen wat haar betreft. Teveel krak en mik. ‘Volgend jaar wordt anders, ik voel het’, lacht ze zoals alleen mijn moeder kan. Ik knik. De week tussen het oude en het nieuwe jaar is een vreemde eend in de bijt. Je denkt aan de dingen die niet wilden of er niet van kwamen. Maar daar kan je niks meer aan doen. Je mag het loslaten. Dromen wegen niks, dus die neem je makkelijk mee. Ik doe het elk jaar. Denk maar aan wat goed was en fijn. En aan de mensen van wie je houdt. Hoe was het jaar voor hen? Ik laat de wereld voor wat het is. Die is te groot geworden voor mijn gedachten.

Ik hak het jaar in tweeën want 2023 voelt als een stuk in twee delen. Deel een tegen de stroom in en deel twee met de stroom mee. 52 jaar en nog altijd geloof ik niet dat het makkelijk kan zijn. Dat je mag vertrouwen op jezelf. En dat je opnieuw mag kiezen. Dus doe ik het op de ingewikkelde manier. Ik wik en weeg tussen verstand en gevoel terwijl dat stemmetje vanbinnen inmiddels als een dwarse peuter op de grond ligt. De hormonen in mijn lichaam maken het er niet makkelijker op. De overgang gooit mijn leven ondersteboven en binnenstebuiten. Een huishouding van Jan Steen. Ze lijken de nieuwe richtingwijzers van mijn leven. Ik lees Oomen stroomt over en luister naar de podcast Opvliegers. Ik huil om alle vrouwen die zich niet gehoord hebben gevoeld en wat dat zegt over de positie van vrouwen. Gelukkig lijkt verandering in gang gezet. En ben ik in goed gezelschap van vrouwen die hetzelfde meemaken. We zoeken naar manieren om ermee om te gaan, delen onze ervaringen over de hormonen die we slikken of onze angst daarvoor en lachen vooral ook om deze gekke en bizarre fase waarin we zijn beland.

Ik leer mezelf niet langer tegen de meetlat te leggen van mijn jongere zelf. Toen ik hier mijn hand niet voor omdraaide. Toen ik daar alle plezier in had. Toen ik dat zonder enige moeite deed. Het is anders. Het is goed. Ik spring, maar val niet. En het begint weer te stromen. Zijn het de hormonen die ik slik of de keuzes die ik eindelijk maak? Ik weet het niet, maar wat voelt het goed. De zomervakantie op onze Portugese berg lijkt een prelude op de tweede helft.

Sterrenstof. Een oud collega vraagt of ik verhalen wil gaan schrijven voor Atria. Over emancipatie en vrouwengeschiedenis. Ja, ik wil! Ik weet dan nog niet dat ik een paar weken later dezelfde woorden stamel als P. belt om te vertellen dat hij mijn boek wil uitgeven. Zijn redacteur heeft mijn manuscript gelezen en ziet het zitten. Ik knijp in mijn arm en begin aan het beste avontuur ooit.

En jij? Hoe was jouw jaar? Mag hij opgevouwen en opgeborgen of was het eigenlijk wel goed? Niet perfect misschien maar met silver linings om het dagelijks leven te kleuren. Wanneer je aan het hollen bent en dromen op de lange baan worden geschoven. Soms val je er met je neus bovenop. Vertrouw maar op jezelf en de mensen die je lief zijn. Kinderen die opgroeien. Ouders die je koestert. Vrienden die je aan het lachen maken. Heb je ze verteld dat je van ze houdt?

Ik wens je alle goeds voor het nieuwe jaar. Wees niet bang. Ook niet als het leven anders loopt. Binnen de perken zijn de mogelijkheden even onbeperkt als daarbuiten. Maak ruimte in je hart, kijk eens anders naar de dingen, be curious en lief. Voor jezelf en voor een ander, ook als je hem of haar niet kent. Dan kan het met de wereld die te groot is voor mijn gedachten zomaar goed komen.



0 Reactie
1

Laat een reactie achter

Dagelijkse Dingen maakt gebruik van cookies voor het optimaal functioneren van de website en voor het verzamelen en analyseren van statistieken. OK