Een berichtje van buurman J. Hij zit in Frankrijk en stuurt een filmpje. ‘Kijk nou eens wie ik tegenkom op mijn telefoon’. Ik kijk in twee vertrouwde ogen en hoor haar mauwen: Teigermuis. Voor onze deur, waar ze zo zo vaak zat. Na een nachtelijk avontuur. Als we haar nog maar net naar buiten hadden gelaten. Wispelturig, eigenwijs maar vooral ook zó lief. Ik mis je, besef ik als ik naar je kijk. Mijn eerste blog van dit jaar was voor jou. Koningin van ons gezin. Je leek onsterfelijk maar was het niet. Na zestien jaar sloop je ons leven uit. Dag lieve Teig. Liet je ons vast oefenen voor het jaar dat ging komen? Waarin vaste waarden wankelden en we het niet echt onder de knie kregen. Afscheid.
Ik tel de blogs die ik schreef dit jaar. Elf, waarvan twee gedichten. Voor elke maand een blog, maar geen woord over het boek dat ik uitbracht. Het zegt iets over het jaar dat ik maar niet in woorden kan vangen. Ook deze eindejaarsblog kost me moeite. Als ik zou schrijven dat je verdrietig was klopt dat. Maar je was zoveel meer dan dat. Je was liefdevol, grappig, leerzaam, licht en zwaar. Stom bij vlagen en minstens zo geweldig. Het stormde maar ik vond mijn voeten in vaste grond. Hartverscheurend maar het ontwrichtte niet. Terwijl ik met mijn boek naar buiten trad, keerde mijn wereld naar binnen. Werd kleiner alsof ik met mijn armen eromheen de kern wilde bewaken.
Dat wat van waarde is vond ik dichtbij huis.
Natuurlijk.
Vier het leven, drukte je ons op het hart lieve H. Alsof je wist dat we de draad even kwijt zouden zijn. Maar op de drempel van een heel nieuw jaar kan ik het je beloven. Voel ik het kriebelen. Zoals eigenlijk elk jaar, nieuwsgierig naar wat komen gaat. De kinderen die steeds zelfstandiger wegen inslaan en me vervullen van trots. Wat zijn ze al groot en lief en eigen. Oudste en middelste brachten M. en B. mee. De tijd dat alleen wij verliefd naar ons kroost kijken is voorbij. Maar in ons hart hebben we allang ruimte gemaakt voor deze twee die onze kinderen zo laten stralen. Kleine man is met geen mogelijkheid meer klein te noemen. Gelukkig rolt hij nog wel met zijn ogen als zijn zussen kussen aan de lange tafel in het restaurant op Schiermonnikoog waar we elk jaar een week neerstrijken met vrienden. Een week vol rituelen en gewoontes waar we ons dit jaar meer dan ooit op verheugen. Samen op de tandem, Scrabble, Lytjepol drinken in Café It Aude Beuthus, Jachtseizoen in de duinen en de Drieteenstrandlopers die dansen met de zee. En hoewel we het eiland denken te kennen als onze broekzak, verwonderen we ons ieder jaar weer over haar schoonheid.
Ogenschijnlijk
onverstoorbare
natuur.
Ik stuur een berichtje naar mijn moeder dat ik van haar hou en of ze papa een dikke kus van mij wil geven. Mijn basis. Mijn broer vertel ik hetzelfde op de valreep van het jaar. Ik zeg het te weinig tegen hem. Buiten trekt de mist op. Ik zie de duinen door het grote raam van ons huisje. Bruingrijze ganzen die uitrusten van hun lange reis in het weiland en in keurige rijtjes wormen uit de grond pikken. Een roodborstje blikt nieuwsgierig naar binnen. Een fietser gebogen tegen de wind.
Het eerste kind wordt wakker. De dag breekt in tweeën. George Michael zingt op de radio zijn Careless Whisper, nummer 114 van de Top 2000. W. stuurt een foto in de Schier-app, zij en N. zijn al op het strand. Kind twee slaat zijn lange armen om me heen voor een slaperige hugita.
Mooier dan nu zal het niet gaan, klinkt de cadans in mijn hoofd. Om naar te leven.
En hoe was jouw jaar? Ben je het aan het overdenken of kijk je reikhalzend uit naar het nieuwe? Nieuwe ronden, nieuwe kansen. Of weet je dat het niet zo werkt en neem je de dagen zoals die komen? Accepteer je zowel hun voorspelbaarheid als hun grilligheid? De kunst van het leven. Ik val,
struikel
en sta op. Met een glimlach van oor tot oor klop ik het stof van mijn knieën want god, wat is het hartverscheurend mooi. Vier het dus maar. Op jouw manier. Maak de wereld een beetje mooier met jouw kindness en dromen. Ik wens je alle goeds. Meer mooie dan moeilijke momenten, hoewel de eerste soms verscholen blijken in de laatste. Ik wens je vriendschap en wijsheid in een ingewikkelde wereld. En ik wens je liefde. Want daar kom het wel op neer.

