Dag lieve Teig

door jasperina@hotmail.com

Vanmorgen dacht ik je te horen. Het trippelen van pootjes op de gang. Alsof hoop de werkelijkheid voor wilde zijn. Het dromerige moment tussen slapen en wakker worden waarin alles nog is zoals het was. Jouw miauw want tijd voor een blikje vis en mijn zucht om vervolgens toch uit bed te gaan. Bijna elke ochtend stond ik met je op. Al zestien jaar. Eerst samen in de Jordaan, waar je als kleintje in elke hoek van mijn zolderverdieping kroop. Maar het liefste was je dicht in mijn buurt. Op de bank, waar je verstoppertje speelde tussen de kussens. In mijn bed, waar je ondanks maatje twijfelaar mijn hoofdkussen verkoos. Het duurde even maar ik leerde te slapen met je kriebelige lijfje tegen mijn gezicht. Op mijn bureau, waar je met je staart om mijn laptop gekruld korte poezenslaapjes hield.

Ik had een bundeltje vrolijke eigengereidheid in huis gehaald en ik kon je na een week al niet meer missen. Ondanks je scherpe nagels die dwars door de bank gingen, je adem van vis en je dwarrelende haren die aan de helderwitte gordijnen plakten. Niemand kon zo in de zon zitten als jij. Of in het raampje van een draaiende wasmachine. Of op mijn hoofd als ik te lang in bed bleef naar je zin. We verhuisden samen over het IJ en je moest me voortaan delen met een man, twee meisjes en een baby. Dapper draaide je mee in ons huishouden van Jan Steen. Minder aandacht van mij maar de kleine handjes die je aaiden en de hoge stemmetjes die je geheimpjes toevertrouwden maakten een hoop goed.

De tuin werd van jou en ook het nieuwe huis had hoekjes die voor jou waren gemaakt. Je nagels versleten twee-en-een-halve bank en man en jij sloten een verstandshuwelijk. Hij werd door jou getolereerd. En je ontwapende hem, omdat je de enige kat was die hem niet aan het niezen bracht. Liefde maakt immuun.

Koningin van ons gezin, je leek onsterfelijk. Jouw levensjaren maal zeven en we zouden je nooit hoeven missen. Je werd ouder, maar je kroop nog steeds in elke kartonnen doos die ons huis binnenkwam en dan dus weken bleef staan. Maar wanneer we besloten er een kattenhotel van te maken met bijbehorende luikjes, dekentje en zelfs een behangetje van plaatjes uit de Flow, keerde jij het nuffig je rug toe. Je bepaalde zelf wel waar jij je harige kont krulde. Op de bovenste handdoek in het badkamerkastje bijvoorbeeld. En als we het vergaten plakten jouw dwarrelende haren aan onze natte lijven. ‘Teig’, mopperden we zonder echt boos op je te kunnen zijn. Hoe konden we? Op een poes die als geen ander in de zon kon zitten. De plasjes in de gang (en op de post), je nachtelijke geklaag, de onhandige haaltjes in onze enige fraaie stoel, je kieskeurigheid met eten. Het was je vergeven. Je was van mijn kleintje een oude krakkemikkige poes geworden. Grote handjes inmiddels aaiden je en fluisterden ongerust dat ze nog lang niet zonder…



Vorige week sloop je naar buiten op een onbewaakt moment. We hielden je al dagen binnen vanwege je verwarring en ouderdom. Maar natuurlijk bepaalde jij zelf wel waar je voor de laatste keer ging liggen.

Dag lieve Teig. Ik mis je.

2 Reacties
3

2 Reacties

Natascha 19/01/2024 - 11:00

Prachtig lieve Jasperina! En sterkte….

Antwoord
jasperina@hotmail.com 26/01/2024 - 15:28

Dankjewel!

Antwoord

Laat een reactie achter

Dagelijkse Dingen maakt gebruik van cookies voor het optimaal functioneren van de website en voor het verzamelen en analyseren van statistieken. OK