Die lelijke

door jasperina@hotmail.com

Kom je langs voor een snelle koffie? Niet veel later zit ik aan haar gezellige keukentafel, malen de bonen en praten we de week bij. Zoals zo vaak. Tussendoor. We delen onze zorgen over het pas geïnstalleerde kabinet, ze vertelt over een project op haar werk en ik vraag haar wanneer het zomer wordt. Ik ben maar begonnen aan de eerste van vijf seizoenen Oogappels, beken ik, en geef het uitblijven van de zomer de schuld. De man van mijn vriendin is inmiddels ook in de keuken. Hij knikt, want ook hij heeft de serie gezien. Lachend begin ik over Merel, een prachtige rol van Malou Gorter, die voortdurend haar man en kinderen tot wanhoop weet te brengen en die – net als ik – midden in de overgang zit.

Merel? Hij moet even nadenken maar dan denkt hij het te weten.
Je bedoelt die lelijke?
Beduusd kijk ik hem aan.
Die lelijke, herhaalt hij het nog maar eens.
Die moeder, vult hij aan. Alsof dat logischerwijs samenvalt, zoals één plus één twee is.
Ik weet niet waar je het over hebt, begin ik…
Maar hij hoort me niet en tikt inmiddels driftig op zijn telefoon.
Ja, haar bedoel ik. Hij wijst op zijn scherm. Die verlepte.

Tevreden loopt hij naar de ijskast om zichzelf wat in te schenken. Wat hem betreft is het onderwerp klaar. Vrouw, beoordeeld, gereduceerd tot wat zíjn ogen liever wel of niet zien en afgeserveerd. Hij heeft het niet over de prachtige rol die ze neerzet. Hoe ze als Merel onder je huid gaat zitten. Hij is niet nieuwsgierig naar de actrice die nog zoveel andere mooie rollen speelt.

Zou je ook zo over haar tegenspeler praten, vraag ik.
Ramsey Nasr. Die lelijke. Die vader. Die verlepte.
Hij kijkt me niet begrijpend aan. Op zijn gezicht verschijnt een lichte frons van ergernis.
Wat je zegt vind ik onbegrijpelijk, zeg ik.
Onzin, vindt hij. En hij is alweer halverwege de trap op naar boven.
Mijn vriendin zwijgt.

Eenmaal thuis blijft het gesprek aan me plakken. Maak ik het te groot? Ik denk aan al die keren dat ik hier getuige van was. Meestal mannen die ongevraagd in een denkbeeldige jury plaatsnemen en vrouwen en meisjes tegen een lat leggen die ze ongegeneerd met de wereld delen. Lekker. Lelijk. Te dik. Te dun. Iemand waar ze het wel op kunnen. Of alleen met veel drank. Mannenvlees. Moeder. Oud. Verlept. Op de wereld om de masculiene blik te behagen. Blikken waar vrouwen zich toe moeten verhouden. Of we nou willen of niet.
Afschudden
loslaten
tegenspreken
negeren.
Niet internaliseren.

Ik denk aan de man van mijn vriendin. Een vader van een dochter en zoons. Aardig. En toch. Maak ik het te groot? Ik denk het niet.

0 Reactie
0

Laat een reactie achter

Dagelijkse Dingen maakt gebruik van cookies voor het optimaal functioneren van de website en voor het verzamelen en analyseren van statistieken. OK