Zachtheid

door jasperina@hotmail.com

Kun je er ook met zachtheid naar kijken? Toen ik op de redactie van Happinez werkte, hoorde ik het zinnetje voor het eerst. De toenmalige hoofdredacteur stelde zichzelf deze vraag regelmatig, vertelde ze me. Het resoneerde en inmiddels schiet het ook regelmatig door mijn hoofd. In lastige situaties, wanneer ik me erger, als ik iets (of iemand) niet begrijp. Kun je er met zachtheid naar kijken, hoor ik dan. Mijn hoofd moet er altijd een beetje om grinniken, alsof zachtheid iets ongemakkelijks is. Voor watjes zonder weerstand voor de wereld (my middle name). Maar mijn hart neemt het serieus en draait de situatie (of persoon) nog eens aan alle kanten. Zo, dat het licht erop valt. De vriendin, die me kwetst als ze na een gesprek van anderhalf uur ophangt zonder te vragen hoe het met mij gaat. Zo gaat het vaker. Maar voor ik me verlies in een potje verongelijktheid, waar Statler en Waldorf een puntje aan kunnen zuigen, probeer ik mijn blik (en oordeel) zacht te maken. Want dezelfde vriendin zou, als ik haar vannacht bel, binnen no time voor mijn deur staan. Haar onverdeelde aandacht op zak. Wanneer mijn zoon (of man) slechts kan antwoorden in eenlettergrepige woorden, pak ik mijn caleidoscoop erbij. Ik draai en draai tot ik mijn mannen in regenbogen zie. De vriend die zo anders over politiek denkt dan ik. Grote mond, klein hartje, denk ik te weten. En wie anders kan mij zo laten lachen als hij.

Ik moet nog veel oefenen, want het is niet per se makkelijk, met zachtheid kijken. En het allermoeilijkste? Met zachtheid kijken naar mezelf. Als ik struikel. Om hoe ik gebakken ben. De wereld overweldigend vind, soms. Liever alleen ben dan met anderen, soms. Beslissingen niet neem omdat ik altijd maar twijfel. Niet wil (of durf) wat voor anderen zo vanzelfsprekend lijkt. Hoofd niet luistert naar hart. En wat er gebeurt als dat te lang duurt.

54 jaar en amper wijzer, zo lijkt het soms. Alsof mijn velletje niet dikker maar dunner wordt met de jaren. Onverwacht in eenzelfde soort situatie belanden als zoveel jaar geleden. Op dat bankje. Op dat perronnetje, in Italië of Frankrijk. Een tussenstop. Had ik daar dan niet van geleerd? Beter luisteren, niet maar doorgaan. Meer vertrouwen in mezelf (en dat weten diep van binnen).

Kan ik er met zachtheid naar kijken? Ik tuur tevergeefs door de caleidoscoop. Houd hem op zijn kop en vergroot datgene uit wat ik in perspectief had willen plaatsen. Oefening baart kunst, maar ik moet nog veel oefenen. Tot die tijd luister ik naar de vader van Ayoub Kharkhach in zijn lied Handen van goud.

Alles is komt goed.

Laat een reactie achter

Dagelijkse Dingen maakt gebruik van cookies voor het optimaal functioneren van de website en voor het verzamelen en analyseren van statistieken. OK